anthroporambling

a riddle I speak  a deathly one  a blissful maiden I am  you might think  gobbled up by a riddle  a noisy one full of images whined up against the tides of wars  the clashes of the sweet and sour  the ticking clock  the extra hour that was not yet lived  and yet a riddle I speak though my expectations  a word is what it is  I am no Stein nor am I blissful  for one sure thing I am the expected  a human in pain

rüzgar nazik yerden esmiyor çiçek getiren yok sallanıyoruz yo alabora olmak yok bu sefer fotoğraflara bakıp gülümseyeceğiz bolca çikolatalar üst kata bayım gazeteyi alalım, teşekkürler rüzgar diyorum parçalayacak bir taraflarımı az kaldı korkacağım deniz dediğin hiç eder adamı çiçek dediğin de solar elbet ben de soldum ama sormazsın sallanıyoruz az kaldı çıkaracağım çıkaracağım teker teker pembe tiril elbiseler siyah saçlı mavi gözlü bebekler zarif parmaklı eller ince kristal bir avize çorap çekmecesi rengarenk gitar kitap ve ruj kokulu şifonyer hüzünsüz bir ayna kenarları akrilik boya çıkaracağım yakışıksız raskolnikov’u tiyatral çirkef kadınlar eşliğinde sahte müfettişi ve muzip uşakları osip, ilk aşkım rus adamlardan bazısını ve ingilizlerin çoğunu uzak kıtanınsa yalnızca şarkılarını dostum yalnız şarkılarını çıkaracağım beyaz tülleri ve tüylü şapkaları merdivenleri ve epik düşüşleriyle aptal hakimleri şöyl...

ليس لدينا الوقت لتزوير آلهة في قلوبنا و لاجل استنفادها  نحن ما كنا إلا خرابٌ قليلٌ من الخرسانة  بشرتنا قليلٌ مملٌ من التبغ               لنؤمن بالحب دمرنا الكثير من الأصنام وإذا كان الحب يؤمن بنا ربما يوما ما يمكن أن نحب أيضا ليس هناك مجال للالآلهة والإلهات في أنفسنا  ليس لدينا نفخة كافية  لنطفأ شموعهم و ليس لدينا الوقت  إذ أسلافنا لم تحدد الساعات لدينا  أتساءل ولم تستيقظ للثورة   ؟   كل دموعنا هي أعمال شغب والخفقان هو انقضاء المعبود المعبود المعبود ثورة إبراهيم الانتفاضة باريس ذلك ضرب قلبي  نعم , أنا سقطت فورا لقد سقطت إلى الإرهاق سقطت من تقمص الحب أنا في انتظار الموت المتوعك الشيء هو الخونة الذين لا يستطيعون الإطاحة ببعضهم البعض كل الغيرة واللعن تأتيني واحدة تلو الأخرى و كوابيسي الزرقاء والخضراء  . نعم لقد أصبحت امرأة عصيبة الشيء الذي يؤذيني مع رقصاتهم الصوفية تلك استمعت تلك التي اعتقدت أن...

As I grew up, I thought I would be someone special.  But then, I had imaginary friends too.  There were times I was kind of obsessed with this thought, and there were times I was not. But it was right there. Looking back, I wonder who or what planted that idea to my mind. Was that me being just a little girl? Let’s face it, I never outgrew being a little girl. Just because I know more words and have less imagination and hope does not mean I am an adult. ‘Yet’ or ‘ever’, I wouldn’t know. Maybe it’s the books. Maybe it’s the songs. It is  hard to tell who to blame where we are surrounded by so many things that feeds up so much self-awareness. the ‘I’. No one really tells us why we matter so much. And yet, there comes a day it just feels so juvenile to deny that most people do matter. The crafts, and arts and all the crazy that Adam’s sons and Eve’s daughters do makes easier for all of us make sense of our surroundings. We continuously mark our existence. We make sounds, we...

 “Aynalar Oteli’ne hoş geldiniz . Şaaptığımın oteli. Benliğinizin derinliklerine bir yolculuğa hazır mısınız? Hayır şekerim değilim. Doktorumun tavsiyesiyle geldim ben aslında buraya, cebren ve hile ile bir geceliğine resmen kapattı beni buraya sinir yaratık. Şaaptığımın doktoru. Ona sorsan kendimi zırt pırt sansürlemem bile  benliğimin bilmemnesini anlamam, sorunlarımı halletmem için burada kalmam gerektiğinin bir göstergesi. Ne uyuz adam. O düzgün burnuna şöyle sağlam bir yumruk atmak istiyorum bazen, çıldırtıyor beni. Kirli beyaz önlüğünün cebine iliştirdiği renkli kaleme pıt pıt kan damlalarının aktığı hayal ediyorum , ve tabii ukala yüzündeki şaşkınlığı…İyileşmemi istemiyor biliyorum, güzel gözlü bir sadist o. Ama ben pısırıklığıma doymamayım tabii, yanında gıkım çıkmasın . Yakışıklı diye mi yumuşak davranıyorum acaba, bu kadar basit miyim cidden. Midem bulanıyor bu ihtimali düşündükçe, kendimden bir kat daha tiksiniyorum. Hem bu düşünce, hem bu oda…aynalar... “ Çekm...

İçimizde tanrıçalar devşirmeye ve eskitmeye vaktimiz yok ne idiysek oyuz biraz tütün yorgunu biraz beton haraplığı tenimiz aşka inanmak için fazlaca devirdik putlarımızı aşk bize inanırsa  bir gün biz de belki severiz içimizde tanrılara ve tanrıçalara yer yok ne nefesimiz var mumlarını üflemeye ne vaktimiz atalar saatlerimizi kurmasaydı uyanmayacak mıydık acaba devrime her gözyaşımız bir ayaklanma çarpınıtılar birer sükut  put put put ibrahim devrimi paris ayaklanması kalbimin çarpınıtısı evet, ivedilikle düştüm  yorgun düştüm düştüm sevmek eyleminden rahatsızca bekliyorum ölmeyi mesele şu ki  aralarında yenişemeyen tüm hainler tüm hasetlikler ve lanetler tek tek üzerime gelen mavi yeşil kabuslarım evet hırçın bir kadın oldum ben canımı yakan  mistik danslarıyla dinlediklerim dost bildiklerim ve öteki ve ipotekli tövbeler ve haya meselesi korkarım mahvolduk iki lakırdı ümidimiz istiğfar, aciz.

My story is from a time of despair and hope. It is a story, dear fellows, about where I belong truly and whole-heartedly. The story of the cured land, where magic was not only in the air but also among the people and their holy conduct of solidarity. Almordia, my land, was far far away from where the Earthlings lived and it was thus purified from their ill destiny. And yet, our destiny was inescapably linked to those doomed creatures. A great man who witnessed the beginning of their destruction and tried to warn them for their survival as a community, was sent to us, reincarnated in our magic land to save us from the most evil end. My story, dear fellows, is his story. I witnessed his spectacular era and I will share what I saw to be loyal to all Almordians and our history. The Elders has named his era, as the era of ‘Modernity’. Ah, sorry, I almost forgot to introduce myself. I am one of the Children of Almordia. My name is Balthus. I came out of one of the biggest caves in the green ...