kimse güneşi çarpamaz (süleymaniyenin düzensiz düşündürdükleridir)
kendime süslü teselli sözcükelri söylemek istiyorum. rüzgar işimi görür oysa. ihtiyacım olan herşeye sahibim. insan olmanın tesellisi bu dünyada mevcut değil. not düşer, hamd eder, devam edersin. istanbulun denizi ayıplarla dolu. çoğu benim. her şey mükemmel. bebekleri ve çiçekleri sevmediğim zamanlar var. Komik görünüyorum. vapurlar da komik görünüyor. o kadar metaforlar vardı. Tamir edilemeyen yaralar, iyileşmeyen bir kafa. beklentisizlikler ardında, cezalandırılmış küçük bir çocuk gibi arada kafasını çıkarıp bakıp, geri kaçan, utangaç milyonlarca, paramparça milyonlarca, bozuk para, harca harca, düş. düşüyorum. hep o her an daha da kaybolan masumiyet ezgileriyle kimselere özenemiyorum artık. aşık olmak da yaralı maşuk olmak da. en çok peygamberler yaralı. ve hz. meryem yaralı. hz.meryemi çok seviyorum.hz meryemden çok uzağım. büyük insan sevmekten çok uzağım. sevmekten çok uzağım. tütüne yakınım. ıhlamura ve tütüne. bir de denize yakınım. dağlara uzağım. dağlara ine...